تبليغاتX
پروانه

پروانه

عزیزم زندگی اتفاق غم انگیز یست وقتی تنهاییت سالها از تو بزرگتر باشد

با من تماشایی تره دنیا              با این منی که غرق ِ کابوسه

دور خودش میچرخه سردرگم       لب های تنهاییشو میبوسه

با من تماشایی تره دنیا              وقتی که درد تازه ای داری

حس میکنی پشت سرت باید      دیوارو با دستات نگه داری

زل میزنی، چشمامو میبندم         تا کم بیاره ابر، بارونو

تنها گُله که خوب میفهمه           حال و هوای بغض گلدونو

دارم فراری میشم از دیروز          وقتی همیشه دردسر سازه

تقویم های گنگ امروزی             فردای رویاهامو میسازه

حالم بده مثل غروبی که            میبنده گاهی راه خورشیدو

بوی غرورِ مرده میپاشه              تو سرنوشتم تخم تردیدو

با من تماشایی تره دنیا              با این منی که ساکت و سرده

توک میزنه آروم به تاریکی           میره و دیگه برنمیگرده

 

+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم مهر 1390ساعت 10:53 توسط سمانه مصدق(پروانه) |


خبر

سلام

با توجه به اتفاقاتي كه افتاد لازم ميدانم بگويم من عضو هيچ كارگاهي نيستم و هرگونه استفاده اي از اسم من و اشعار من اعم از لينك وبلاگ ها، جشنواره ها و ... بدون هماهنگي با من صورت گرفته و مي گيرد.

ضمنا من درحال حاضر هيچ پروفایل فيس بوكي ندارم و فيس بوك حال حاضرم را به هيچ عنوان و تحت هيچ شرايطي به رسميت نميشناسم.

درصورت ساختن پروفایل فيس بوك جديد اطلاع رساني خواهم كرد.

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم شهریور 1390ساعت 7:21 توسط سمانه مصدق(پروانه)


سلام

ميدونم باز هم خيلي دير اومدم راستش منتظر بودم روزهاي خوبي از راه برسه و وبلاگمو در روزهاي خوب به روز كنم اما...

تقديم به همه ي خوب ها و همه ي خوبي هايي كه دلم براي ديدنشون تنگ شده و هر اتفاقي هم بيفته خوب دوستشون دارم

 

شهر بي تاب در آرامش مبهم مي سوخت

درد مي آمدو لبخند دمادم مي سوخت

ناگَهان در نفس آينه ها مي رقصيد

شايدو كاش واگر، تكيه به ماتم مي سوخت

مثل پروازِ ترك خورده ي گنجشك صدا

تا رسيدن به لب حنجره كم كم مي سوخت

سايه ي سرد سكون بر سرِ تاريكي بود

زخم مي خورد خدا در دل آدم ،مي سوخت

يك نفر خاك به چشم همگان مي پاشيد

شهر بي تاب در آرامش مبهم مي سوخت

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم شهریور 1390ساعت 3:13 توسط سمانه مصدق(پروانه) |