من صورتم به صورت شعرم شبیه نیست              در فکر آن مباش که زیبا ببینی ام

                                                           استاد محمد علی بهمنی

به شاعری که سکوت کرده است خودش را ، من را ، و ما را :

بگذار روی موج غزل ها ببینمت

مثل همیشه ساده و زیبا ببینمت

پشت غرور آبی شب های بی چراغ

با چشمهای غرق تماشا ببینمت

گم می شوی تمام مرا توی این اتاق

رد می شوم تمام تو را، تا ببینمت

محصول درد مبهم پاییز! ساده نیست

باور کنم سکوت کنم یا ببینمت

گفتی که روی قله ی حالا نشسته ای

می خواهم از دریچه ی فردا ببینمت

هر چند گفته اند که شاعر شنیدنی است

بگذار مثل آینه اما، ببینمت