با من تماشایی تره دنیا              با این منی که غرق ِ کابوسه

دور خودش میچرخه سردرگم       لب های تنهاییشو میبوسه

با من تماشایی تره دنیا              وقتی که درد تازه ای داری

حس میکنی پشت سرت باید      دیوارو با دستات نگه داری

زل میزنی، چشمامو میبندم         تا کم بیاره ابر، بارونو

تنها گُله که خوب میفهمه           حال و هوای بغض گلدونو

دارم فراری میشم از دیروز          وقتی همیشه دردسر سازه

تقویم های گنگ امروزی             فردای رویاهامو میسازه

حالم بده مثل غروبی که            میبنده گاهی راه خورشیدو

بوی غرورِ مرده میپاشه              تو سرنوشتم تخم تردیدو

با من تماشایی تره دنیا              با این منی که ساکت و سرده

توک میزنه آروم به تاریکی           میره و دیگه برنمیگرده

 

خبر

سلام

با توجه به اتفاقاتي كه افتاد لازم ميدانم بگويم من عضو هيچ كارگاهي نيستم و هرگونه استفاده اي از اسم من و اشعار من اعم از لينك وبلاگ ها، جشنواره ها و ... بدون هماهنگي با من صورت گرفته و مي گيرد.

ضمنا من درحال حاضر هيچ پروفایل فيس بوكي ندارم و فيس بوك حال حاضرم را به هيچ عنوان و تحت هيچ شرايطي به رسميت نميشناسم.

درصورت ساختن پروفایل فيس بوك جديد اطلاع رساني خواهم كرد.

سلام

ميدونم باز هم خيلي دير اومدم راستش منتظر بودم روزهاي خوبي از راه برسه و وبلاگمو در روزهاي خوب به روز كنم اما...

تقديم به همه ي خوب ها و همه ي خوبي هايي كه دلم براي ديدنشون تنگ شده و هر اتفاقي هم بيفته خوب دوستشون دارم

 

شهر بي تاب در آرامش مبهم مي سوخت

درد مي آمدو لبخند دمادم مي سوخت

ناگَهان در نفس آينه ها مي رقصيد

شايدو كاش واگر، تكيه به ماتم مي سوخت

مثل پروازِ ترك خورده ي گنجشك صدا

تا رسيدن به لب حنجره كم كم مي سوخت

سايه ي سرد سكون بر سرِ تاريكي بود

زخم مي خورد خدا در دل آدم ،مي سوخت

يك نفر خاك به چشم همگان مي پاشيد

شهر بي تاب در آرامش مبهم مي سوخت

 

 

هرچند روزهای خوبی نیست اما باز با لبخند سلام. مدت ها بود ترانه نگفنه بودم. اما خوشحالم که شرمنده ی دوستان خوبم که پست جدیدم رو ترانه می خواستند نشدم.

 

با زبون ترانه حرف بزن ، با زبونی که از دلم سیره

زنده بودن چقدر ... آسون نیست ، زندگی پا به ماه تقدیره

با زبون ترانه حرف بزن ، تا بدونی چه تلخ ، نشکستم

گره کور دستمون وا شد ، چمدون سکوتم و بستم

اشک های چکیده روگوشی، اس ام اس های دست رد خورده

زل زدن به غروب بعد از تو ، عشق از عاشقی لگد خورده

نبش قبر تموم خاطره ها ، تو اتاقی که مثل زندونه

نقسم بند... بند... میگیره ، ماه بی آسمون نمیمونه

رو به روی همیشه منتظرم ، با سلامی که بی جواب شده

پا به پای صدام جون میده ، رقص موهایی که طناب شده

با زبون ترانه حرف بزن ، با زبونی که از دلم سیره

زنده بودن چقدر آسون نیست ، زندگی بی تو زود میمره

 

بی دلیل حتی شعر...

                                                        

                                         

                             

 

سلام

۱۷ خرداد تولدم بود و گذشت ...

از سالهای نه چندان دور بخونید م......

 .....

صندلی تکیه می کند او را روی قلب شکسته ی دیوار

پایه هایش عجیب می لرزد می خورد هی تلو تلو انگار

کوچه آنسوتر از همیشه ی خود دارد از التهاب می سوزد

بار چندم کسی نمی داند دخترک غرق می شود در تار

زخمه هر بار دردهایش را نت به نت روی تار می پاشد

دشتی و شور یا که نه باید بنوازد بیات کرد این بار

بنوازد مگر بپاشد باز از همین ریسمان دلتنگی

شاید از دوردست برگردد با نوایش دوباره مرد سوار

زخمه بر عمق تار می لرزید پنجه ها یک به یک تکان می خورد

چه قدر حرف داشت تا بزند چه قدر مانده بود تا اقرار

حرف آخر ندارد این قطعه دخترک مکث می کند اینجا

کوچه خالی تر از همیشه و باز قطعه آرام می شود تکرار

 

                                                                                         ۱۳۸۵

 

........ 

مرا ببین

به اندازه ی یک پلک لبخندی

که روی گونه ام می ریزد

مرا ببین

وقتی خستگی دهان چمدانت را باز میکند

تا شاید...

عزیزم زندگی اتفاق غمگینی است

وقتی تنهاییت سالها از تو بزرگتر باشد

و سکوت دریچه ای هر چند کوچک

برای ندیدن آنچه دوست نداری!

چیزی نگو!!

تنها چشمانت را به پیشانیم بدوز

تا خطوط مورب

ستاره ام را برگرداند

 

                                                                                    ۱۳۸۸

 

  ممنونم از حضورو نظرات شما

 نظراتتون رو حتما پاسخ می دهم

از ایمان  بخشایشی گرامی هم برای به روز رسانی پستهای قبلی و اطلاع رسانی ها

 کمال تشکر رو دارم.باید بگم صدا گذاری سیستمم که مشکل داشت حل شده و الان وبلاگ

و به روز رسانی ها با خودمه . با تغییر سیستم دیگه خودم می تونم به روز بشم و نظراتتون

رو  پاسخ گو باشم .ممنونم برای محبت دوستانی که تا الان کنارم بودند.

                                                                                          سمانه مصدق

 

دوست عزیزی که با اسم(غریبه شده با تو) امدی و کامنت گذاشتی لطفا و حتما بیا خودتو معرفی کن

چون واقعا متوجه منظورت نشدم.ممنون.

مهربانی

شبیه کودکی که زمین خردگی ام را

می بوسد و می گوید

خوب خواهی شد

و چشم هایش خیس خیس خیس

می خندد

-----------------------

اردیبهشت را به نگاهم گره زدم

خط می زنی تمام خودت را که من بدم

تاریخ انقضای من از اتفاق هاست

اما میان رفتن و ماندن مرددم

این روزها اسیر کمی درد مشترک

درگیر بی قراری یک حس ممتدم

ای کاش می شد از منِ اکنون عبور کرد

شاید دلت دوباره به دنیا بیاردم

دارم به ماه درد ، به خرداد می رسم

گم می شوم در آتش روز تولدم

 

             

 

 

                                                       محله ی آدم بزرگ ها

 

دستی که روی پنجره ها دار می کشد

بین من و خدا و تو دیوار می کشد

خواب ردیف و قافیه آشفه می شود

پای غزل به ورطه ی تکرار می کشد

در آتش بهشت جهان ذوب می شود

کار دلت به شاید و انکار می کشد

باید ندید و رفت زمانی که آب هم

 تصویر چشمهای تو را تار می کشد

دنیا فقط محله ی آدم بزرگ هاست

این را زمین به گوش زمان جار می کشد

 

مرداد ۸۳

تکیه کن فقط به چشمهای خودت

 

 

 

 

 

غروب حادثه

 

قرار شد شبی آیینه را ترک بزنم

برای قلب خودم باز نی لبک بزنم

بمیرم از همه ی اشتیاق بودن خویش

غروب حادثه را در خودم محک بزنم

و جام صاعقه را احمقانه سر بکشم

سکوت وحشی این خانه را کتک بزنم

غریب بگذرم از دشت بیکران غزل

به اعتماد دلم باز رنگ شک بزنم

اگرچه راه به بن بست می رسد بگذار

برای بار هزارم به خود کلک بزنم

 

مرداد ۸۴

تکیه کن فقط به چشمهای خودت

 

 

 

با تشکر از همه ی عزیزانی که به  می آیند

 

 

 

 

 

(1)

 

با چشمهای بسته نگاهت می کنم

شاید اینبار

خورشید از غرب طلوع کند

وتو طعم لبخندت را

پای دندان این شعر جا بگذاری

 

(2)

 

من سکوت می کنم

تو حرف می زنی

کاش می دانستی

چشمهایت از زبانت مهربان تر است

 

 تقدیم به کودکان خیابانی

 

چشاشو بسته رو تاریکی شهر

روی نعش سرد یک کوچه ی پیر

انگاری تازه به دنیا اومده  

گم شده توو این شب بهونه گیر

 

روی پلکاش جای انگشتای باد

گونه هاش ساحل دریای نمک

توو دلش دعوای مرگ و زندگی

چینی سرخ تنش پر از ترک

 

لا لا کن دختر شاه پریون

توووی خواب فرشته ها می برنت

نمی زارن نمی زارن بشینه

لکه ی سیاه وحشت رو تنت

 

 

لا لا لالا گل مریم گل یاس

دنیامون زنده به گور آدماس

 

آدما یه دنیا بد بختی دارن

خود فروشی و دروغ و درد سر

نمی بینن تو قشنگی مث ماه

نمی خوان یه نون خور اضافه تر

 

 

اگه تو باشی نمی تونه مامان

را بیفته دنبال مردای بد

پول تریاک بابا جور نمی شه

آخه باید رگ خوشبختی رو زد

 

خدا دل تنگه برای خنده هات

لالا کن فرشته ها منتظرن

می دونن که اشتباهی اومدی

اومدن تو رو از اینجا ببرن

 

اونجا هیچ آدمی پیدا نمی شه

توی جنگ میون دیو و پری

همیشه دیوه که بازنده میشه

 

لالا لالا گل مریم گل یاس

دنیامون زنده به گور آدماس

 

 

 

 (۴)

 

یادهافراموش نخواهند شدحتی به اجبارو دوستیها ماندنی اند حتی با سکوت

 

به دوست خوبم فراز ملکیان

 

 

روی لبهای تو جا خوش میکنه زخم سکوت

توی چشمای من آسمون شب ابری میشه

نفس ثانیه رو بند میاره دل واپسی

دوباره کلاف سر در گمیام وا نمیشه

 

پشت سر سنگینی یه دنیا احساس گناه

راه بن بست رسیدن به سکوت پیش رو

دارم از دست خودم بد جوری دیوونه میشم

با چشام داد میزنم خب آخه یه چیزی بگو

 

اگه چیزی نگی خورشید خط روزو نمی خوونه

گره کور ترانه تا ابد بسته می مونه

جای پای غصه حک میشه روو پیشوونی دیروز

تن امروز دل فردا رو به آتیش می کشونه

 

بگو من چکار کنم تا دنیا زیرو رو بشه؟

تا خدا سهم تو رو بدزده از فاصله ها

ماه و آفتابی کنه توو ظلمت خاطره هات

آخرین چرخش سیبی که می افته روو هوا

 

مثل تنهایی برگه روی یک شاخه درخت

آرزومه یه روزی دردو شبیخون بزنم

تا که چتر خنده هات روو سر دنیا وابشه

شب و خط خطی کنم ریشه ی ابر و بکنم

 

اگه چیزی نگی خورشید خط روزو نمی خوونه

گره کور ترانه تا ابد بسته می مونه

جای پای غصه حک میشه روو پیشوونی دیروز

تن امروز دل فردا رو به آتیش می کشونه

 

 

از تمام کسانی که نشد به دعوتشون پاسخ بدم معذرت میخوام

با احترام:سمانه مصدق

 

این شعررا برای تو می گویم

 

*غزل*-۱

 

خورشید رو به روی من و دست های تو

این شعر ناسروده عزیزم برای تو

قلبی که عاشقانه تر از پیش می تپید

بغضی که باز مانده میان صدای تو

امشب دوباره حال و هوایم نگفتنی است

خود را شروع می کنم از ابتدای تو

دارد دلم برای شما تنگ می شود

دلتنگ آسمانی حال و هوای تو

در انتهای این غزل اقرار می کنم

شاعر شدم که شعر بگویم برای تو

                                                                خرداد۸۲

                                                       

*غزل*-۲

 

قلبی که در میان عطش تاب می خورد

از چشمه ی نگاه شما آب می خورد

یک دست روی خشکی شب موج می زند

بر شانه های تب زده ی خواب می خورد

سرشار از سکوت و جنون-مرگ و زندگی

گل می کنید و طعنه به مهتاب می خورد

رنگین کمان چشم تو و اشک های من

آرام روی پنجره ی قاب می خورد

مثل همیشه وقت خداحافظی و باز

قلبی که در میان عطش تاب می خورد

 

                                                                       اردیبهشت ۸۴

                                                      از کتاب تکیه کن فقط به چشمهای خودت

                                                                                                سمانه مصدق(پروانه)

 

                                                                         با تشکر از حضور شما عزیزان

سنگ بودن چقدر شیرینه

 

 باتشکر از حضور همه ی عزیزانی که قدم رنجه میکنند.

قشنگه.

آدم دلش بگیره به یکی زنگ بزنه.دلش نیاد لبخند نزنه بگه دلم گرفته

 

توو گلوی ترانه می پیچه

بغض شب گریه های پنهونی

دل به راه صدات می مونم

باز با خنده های بارونی

 

شیطنت توو نگات می رقصه

توو دلم صد هزار آشوبه

یه دروغ قشنگه روو لبهام

مثل هر روز حال من خوبه

 

قرص و محکم نشسته روی زمین

همون آتشفشان خاموشم

کوه با درد کوه می مونه

خستگیتو بزار روو دوشم

 

کودکی کن بخند تا نکنه

پیش تو مشت خندهام واشه

گره ی کور زنده بودن من

روی پیشوونی تو پیدا شه

 

سنگ میشم که نشکنی هرگز

سنگ بودن چقدر شیرینه

بی قرار قرار دلتنگیت

سهمم از زندگیه تو -اینه

 

پری از حس خوب تازه شدن

پری از اشتیاق می دونم

سر میزارم روو شوونه های خودم

با صدای تو شعر می خونم

 

 

مانا ترین اسطوره

بگذار لبهایم همیشه بی سخن باشد

با چشم هایت گریه کردن کار من باشد

آن سوی باران در میان شعله های درد

تنها پناه ماندنم ویران شدن باشد

هر چند این دنیای چوبی آدمک دارد

بگذار اینجا یک نفر هیزم شکن باشد

از بی ستون راهی به سویت نیست میدانم

این دستها باید همیشه کوهکن باشد

دیگر چه فرقی میکند بگذار یک دفعه

ماناترین اسطوره در تاریخ زن باشد

                                                                                تیر 84

سکوت غریبانه

وقتی به دست آینه ها می سپاری ام

حس می کنم دوباره پر از بی قراری ام

شعری میان دفترم انگار می دود

شعری به رنگ غربت چشم انتظاری ام

یک کوله بار خستگی و جرعه ای امید

پشت حضور سرد خودت می گذاری ام

پر می کنم سکوت غریبانه ی تو را

گر چه هنوز خسته ی یک زخم کاری ام

دیدی چطور شاپرک قصه ها شدم؟

حالا بیا و راست بگو _دوست داری ام؟                          

                                                                             ابان 82

                                                            از کتاب: تکیه کن فقط به چشمای خودت

                                                                            سمانه مصدق

تو دل ترانه زندونی شدن

یه ترانه

 

روی دوشم کوه درده.نگو نه

کوچه مون تاریک و سرده.نگونه

یه روز از همین روزا کاشکی بشه

چرخ زندگی نگرده.نگو نه

 

عقده های قد کشیده تا صدا

توو دل ترانه زندوونی شدن

تکیه دادن به غروب لحظه ها

پای شب یه عمری قربوونی شدن

 

یه عالم بغض شکسته توو گلوم

نفس هیشکی ولی در نمیاد

گر میگیره تن دریا رو زمین

دیگه پاشوره ی بارون نمی خواد

 

دیوارا خنجر خواب آدمان

که توو قلب من و تو رها می شن

یه هویی تا اینکه چش وا می کنی

می بینی آدمکا خدا می شن

 

چشاتو وا نکن از اینجا برو

روزگارمون پر از سیاهیه

توی گیج و ویج جاده گم می شی

یکی نیس بهت بگه خدا کیه

 

روی دوشت کوه درده.می دونم

کوچتون تاریک و سرده .می دونم

یه روز از همین روزا دلت می خواد

چرخ زندگی نگرده.می دونم

 

 

تقدیم به برادرم احسان بایگی لایق مسلم دوست داشتن

دلشوره های گیج و سردرگم
زخم سکوتی روی لب هایت
دنیایی از نا گفته ها بی تاب
خوابیده در پستوی لبهایت

حسی میان بغض و باریدن
می بست بی رحمانه راهت را
بر سینه ی تنهاییم می زد
لبخند معصوم نگاهت را

دل می دوانم سمت چشمانت
در تار و پود غربتی سنگین
در باورم فریاد می لرزد
چیزی بگو آرامش غمگین

من خواهر تو؛ خواهر کوهم
خون تو در نبض قدمهایم
پاییز را از شانه ات بردار
من پا به پای درد می آیم

من پا به پای......ناگهان آرام
یک قاصدک از شاخه ها رد شد
گم می شوم در انتظاری سرد
با عینکی که خیس خواهد شد

به زنده یاد امیر قویدل که نبودنش دلیلی برای نفی بودنش نیست

دلتنگ

دل به غروب میزند خورشید

با ابرهای قد کشیده تا زمین

درست مثل بغزی که

نه ـ صورتم را به آسمان نچسبان

خاموشی چراغ خوبی نیست برای دیدن

نشانم بده با چشمانی بازتر از همیشه

تا به خاک حسودیم نشود

* * *

دلتنگ

دل به غروب میزند خورشید

در یکشنبه ای که تو را روی شانه های آبان ماه تشییع میکند

 مرا ببین

به اندازه ی یک پلک لبخندی

که روی گونه ام می ریزد

مرا ببین

وقتی خستگی دهان چمدانت را باز میکند

تا شاید...

عزیزم زندگی اتفاق غمگینی است

وقتی تنهاییت سالها از تو بزرگتر باشد

و سکوت دریچه ای هر چند کوچک

برای ندیدن آنچه دوست نداری!

چیزی نگو!!

تنها چشمانت را به پیشانیم بدوز

تا خطوط مورب

ستاره ام را برگرداند

سلام و طبق معمول عذرخواهي به خاطر  تأخيرهاي هميشگي و كامنت هاي بي جواب دوستاني كه آمدند، نوشتند و منتظر ماندند.

آتش/ بارانم كنيد

با زخم هايي كه سر/باز مي شوند

هيچ اتفاقي نيفتاده

جز مادرم

كه درد در امپراطوري چشمانش

لبخند مي زند

و پدر

سكوت مبهم دلگيجه هاي اين روز

و مهدي

ديو سياهي كه

دوستش دارم

درست مثل دستي كه انگشت ششمش را

مهدي دوستم

دارد

دهانم كبود بسته مي شود

 

سلام و عذرخواهی بابت این تأخیر تقریباً یک ساله برای همه ی آن هایی که به این وبلاگ سر می زدند و از من خبری نبود، برای همه ی آن هایی که مفهوم انتظار را می فهمند. بالاخره کار پایان نامه کارشناسی ارشدم به لطف خدا و خانواده و دوستان به پایان رسید و من هم به جمع بیکاران با مدرک کارشناسی ارشد پیوستم و به فکر موفقیت در آزمون دکترا هستم تا خدا چه بخواهد. حرف زیاد است اما برای نزدن...

و یک کار از همان تقریباً یک سال پیش:

یکی بود یکی نبود، قصه که بود

شب بی عبور پُرغصه که بود

یکی بود یکی نبود، دریا که بود

قتل بی صدای ماهیا که بود

بغض سنگین هزار تا خاطره

گم شده پشت یه دنیا پنجره

توی دنیای پر از دوز و کلک

پس چرا پیداش نمی شد حسنک؟

حسنک کجایی گرگا اومدن

گلّه ی آدم بزرگا اومدن

صدای پرنده ها رو دزدیدن

آره چشمای خدا رو دزدیدن

حسنک مرغای خسته دون می خوان

گربه های وحشی اینجا خون می خوان

جوجه ها تو لونه هاشونم دیگه جا ندارن

زندگی کردنُ با تموم زنده بودنش پس می یارن

حسنک آی حسنک، یکی بود یکی نبود

یکی بود یه/کی نبود، یکی بود هیچکی نبود

 

یک استکان، سلامتی چشمهایتان  

آقا سلام! شعر سرودم برایتان

آقا سلام! آمده ام آسمان به دست    

یعنی که شاهنامه ی ما آخرش خوش است

اینجا جنون وسوسه ها آب می شود        

گُردآفرید عاشق سهراب می شود

خورشید روی قلب زمین دست می کشد    

مهتاب را دوباره به بن بست می کشد

دیوانه وار عاشقی از سر گرفته ام   

تا ناکجای قلب شما پر گرفته ام

موج نگاه خیس مرا باد می برد          

تا عشق هم مقابل من کم بیاورد

حس می کنم زمان به عقب باز گشته است          

پیشانی ام دوباره به تب باز گشته است

حس می کنم که فاصله آوار می شود            

تاریخ زخمهای تو تکرار می شود

حس می کنم تمام حواسی که داشتم   

در انفجار قلب شما جا گذاشتم

تنهایی ام سکوت تو را درد می کشد  

این روزهای مرده، خدا درد می کشد

سر در گمم تمام دلم گیج می خورد  

در ازدحام شادی و غم گیج می خورد

* * *

شاعر میان مثنوی اش خسته می شود 

پلک همیشه باز غزل بسته می شود

 

بعد از این همه تأخیر سلام

مجموعه شعرم با نام «تکیه کن فقط به چشمای خودت» بالاخره به چاپ رسید. دوستان می تونن از طریق نمایشگاه کتابی که 2 آذرماه در مشهد شروع می شه به این کتاب دسترسی پیدا کنند.

 

زندگی یه بازی مسخره بود

وقتی چشمای تو چشمامو ندید

دستامون یه قصه ی تازه نوشت

دلت عاشق شد و دنیامو ندید

                                                غصه ی نبودن و بودن تو

                                                بغض خنده هامو تو خودش شکست

                                                یخ جاده های خیس و شب زده

                                                بالای خسته ی پروازمو بست

اومدی اما می دونم که باید

نرسیده به گلایه گم بشم

تکیه مو بدم به هرچی فاصله ست

میون هزار تا سایه گم بشم

                                               من و تو مثل دو تا ستاره ایم

                                               که دلامونو به هم گره زدن

                                               توی گرگم به هوای آسمون

                                               چشامون اما به هم نمی رسن

توی لحظه های تلخ بی کسی

بذار تنهاییمو تنها بذارم

تا همیشه عاشقت باشم ولی

حتی به خودم نگم دوست دارم

سلام

امیدوارم نبودنم باعث نشده باشه که به همین زودی فراموش بشم، مخصوصا حالا که قراره مجموعه شعرم با نام «تکیه کن فقط به چشمای خودت» به زودی به بازار بیاد.

 

خودتو یه بار بذار جای خودت

دستتو بزن به دریای خودت

اینجا هیچی مث چشمای تو نیست

تکیه کن فقط به چشمای خودت

چتر آدما کوچیکه خیس میشی

برو زیر چتر رویای خودت

نگا کن ببین خدا منتظره

برسی به اوج فردای خودت

اگه دوست داشتی و زحمتی نبود

منو راه بده به دنیای خودت

تو نیستی

باد کرده ام روی دست واژه ها.

سکوت کلام سنگینی است بر لبانت

قلبم تیر می کشد

تو نیستی

ایستاده ام

روبروی زمستانی که

 بهاری ترین تولدم بود

( میای فرار کنیم؟ )

 چقدر کودک شده بودم

 در شیطنت های کودکانه!

و چشمانت که...

کاش می دانستم

چقدر فاصله افتاده

میان تو و انگشتر یادگاری ات

که در انگشتم

جای پای نگاهت را

نشان می دهد.

 

  گاهی چنان بدم که مبادا ببینی ام                    حتی اگر به دیده ی رویا ببینی ام

من صورتم به صورت شعرم شبیه نیست              در فکر آن مباش که زیبا ببینی ام

                                                           استاد محمد علی بهمنی

به شاعری که سکوت کرده است خودش را ، من را ، و ما را :

بگذار روی موج غزل ها ببینمت

مثل همیشه ساده و زیبا ببینمت

پشت غرور آبی شب های بی چراغ

با چشمهای غرق تماشا ببینمت

گم می شوی تمام مرا توی این اتاق

رد می شوم تمام تو را، تا ببینمت

محصول درد مبهم پاییز! ساده نیست

باور کنم سکوت کنم یا ببینمت

گفتی که روی قله ی حالا نشسته ای

می خواهم از دریچه ی فردا ببینمت

هر چند گفته اند که شاعر شنیدنی است

بگذار مثل آینه اما، ببینمت 

پیشاپیش سال نو مبارک

.

از واژه های خیس من تا تو ، دریا  نشست  و  بی صدا خندید  

 

یک آسمان  پروانه در چشمت ، آرام  پشت  واژه  ها  خندید

 

میخواستم  قسمت  شود دیروز ، در لحظه های آبی امروز

 

پرواز کردی تا دل فردا . ایکاش و اما و چرا ؟ خندید

 

هی پرسه میزد شانه هایت را، پیشانی داغ غزل در من

 

دیوانگی هم عالمی دارد ، گفتم  وَ  قلبت آشنا خندید 

 

رد میشد از پس کوچه های عشق، چیزی شبیه من شبیه تو

 

آتش  زدم  بر گونه های  شب  ،  مهتاب  رقص  شعله  را خندید

 

دلواپسی  بو د و  سکوت  تو ، دلواپسی  بود  و  نگاه من  

 یک بار دیگر زندگی کردم ، چشمان غمگین تو تا خندید

 .

بیمارستان،

تکثیر سلول های سرطانی

و سرم هایی که می خواهند اثبات کنند

هستی شان را در بودن من.

 

آقای دکتر!

این سرم ها به زندگی دیگری مسموم است

زندگی مرا

قبلا یک نفر

روبروی آینه

سر کشیده است.

نه، تاب ندارم هذیان نمی گویم

باور کنید این مسکن ها

به سردرد های من

احتیاج ندارند.

این سرم ها شاید

مسموم به زندگی دختری باشد

که بادبادکش را

روی ریل های قطار جا گذاشت.

یا زنی که

تمام هستی اش

بوی پیراهن یوسف بود

یا مردی که می خواست

قربانی چشمهای خیس کودکش باشد.

این سرم ها

به زندگی دیگری مسموم است.

بکشید این ها را

از دستان من

که دیگر

به هیچ چیز

به اندازه ی مرگ

احتیاج ندارم.

 

 

 

چشاتو وا نکن اينجا هيچ چي ديدن نداره

صداي سکوت لحظه‌ها شنيدن نداره

توي آسموني که کرکسا پرواز مي‌کنن

ديگه هيچ شاپرکي حس پريدن نداره

دستاي نجيب باغچه خيلي وقته خاليه

از تو گلدون گلاي کاغذي چيدن نداره

بذا باد بياد تموم دنيا زير و رو بشه

قلباي آهني که ديگه تپيدن نداره

خيلي وقته قصه اسب سفيد کهنه شده

وقتي که آخر جاده‌ها رسيدن نداره

نقض قانون آدم‌بزرگا جرمه عزيزم

چشاتو وا نکن اينجا هيچ چي ديدن نداره

چقدر دوست نداشتن را دوست ندارم. با وجود چشمانی که می گویند هیچ نیستم

دلمو همین جاها گذاشته بودم ندیدی؟

توی چشمای تو جا گذاشته بودم ندیدی؟

دل من کوچیک بود اما یه عالم پرنده داشت

واسه گنجشکا رو شونه ی زمین دونه می کاشت

با تموم سادگیش زیر بارون قدم می زد

پاییزو قرق می کرد و دنیا رو به هم می زد

آرزو داشت آدما آسمونو رها کنن

یه بارم خدا رو تو قلب زمین پیدا کنن

یه نفر پیدا بشه قفل بهشتو بشکنه

قصه ی جهنم این طلسم زشتو بشکنه

دل من خیلی می خواست یه روزی در به در بشه

با نگاه مهربونت عازم سفر بشه

زیر سایه ی درختا پشت غربت گلا

هرجا دنبالش می گردم نمی بینمش چرا؟

نکنه تو نبودی آدم بزرگا بردنش

زنده زنده پشت دیوارا به خاک سپردنش

دلمو همین جاها گذاشته بودم ندیدی؟

توی چشمای تو جا گذاشته بودم ندیدی؟

به تو

دوباره

یک ایستگاه مانده

قطار،

پرت میشوی از من.

قطره قطره مسخ میشوم روی  ر یل

تا فسخ قراردادهای عاشقانه.

درد،

جا میماند

تورا از من

مرا از قطار.

سوت میزنم آقا من....

ببخشید خانوم

راه عبور واژه ها

تا اطلاع ثانوی

مسدود می باشد.

 

وقتی صدای آشنایی این حوالی نیست              

 بگذار شب جاری شود در خود٬ملالی نیست

این زخم های کهنه را هم تازه خواهد کرد           

بغضی که از شرم حضور گریه خالی نیست

من٬دوستت دارم٬سکوتی از صدا لبریز              

تو٬با نگاهی که در آن جای سوالی نیست

کز می کند مهتاب پشت ابرها هر شب               

وقتی برای پر کشیدن با تو بالی نیست

تو می روی آن دورها و خوب می دانم                

حتی برای گریه کردن هم مجالی نیست 

تا می روند این لحظه های تب زده با باد

من پلک خواهم زد تمام جاده را تا باد

من پلک خواهم زد خودم را تا تو تا رویا

هر چند با خود می برد رویایمان را باد

تو نیستی، انگار حتی یک نفر هم نیست

رد می شود از کوچه ها تنهای تنها باد

حس می کنم جا مانده ام پرواز ممکن نیست

وقتی برقصد تا ابد اینجا و آنجا باد

ای کاش می شد بادبادک می شدم، شاید...

دیگر اهمیت ندارد، هرچه باداباد