.....

 

وقتی که گونه های غزل بوی نم گرفت

                      جا ماندم از حضور شما و دلم گرفت

گم شد میان ثانیه ها رنگ زندگی

شبنامه ی زمین و زمان رنگ غم گرفت

پاشید خون حادثه بر خاطرات من

شوری که در سکوت نگاه تو دم گرفت

در بزم عاشقانه ی مهتاب و تو دلت

ساده تر از همیشه دلم را قلم گرفت

قانون چشمهای تو این بار هم عزیز

باران و انتظار مرا دست کم گرفت

و باز هم تو  تو تو ( عمیق ترین مفهوم زندگی)

و برگ ریزان چشمانت

                      می تواند  باشد

                      حدیث مفصلی از هر چیز                    

گریه بهانه ی خوبی نیست که نگویم :

                                 "دوستت دارم "

عشق را که فتح می شود در تو... .

کجا می بری کوچه ها را..

        به بن بست می کشانیم

            تا یادم نماند انار دستانت

                           روی درخت سیب دان می شود.  

چشمانت را نبند..

                   دستانم بوی سیب نمی دهد!!         

     

زیبایی..

  بدون بازی با واژه ها

                 به مسافری که دوستش دارم ..

 

سادگی: زیبایی دنیای پیچیده ای است

                       که در تو کودکانه بزرگ می شود

          آنقدر بزرگ که سنگ ها خیابان را

                                        خودکشی کنند با تو...

زیبایی: تعبیرعاشقانه ای از بودن

                                     رفتن

                                     زندگی را زنده ماندن

                                          در بیراهه ی زمان ..       

عشق: شوری که مسافر می کند ت تا همیشه

                                تا ادراک تنهایی از تو

                در ازدحام فاصله هایی که هست ونیست.. 

تنهایی: ایمان به تو

            با چشم هایی که سکوتت را حرف می زنند .

ادامه نوشته