با من تماشایی تره دنیا              با این منی که غرق ِ کابوسه

دور خودش میچرخه سردرگم       لب های تنهاییشو میبوسه

با من تماشایی تره دنیا              وقتی که درد تازه ای داری

حس میکنی پشت سرت باید      دیوارو با دستات نگه داری

زل میزنی، چشمامو میبندم         تا کم بیاره ابر، بارونو

تنها گُله که خوب میفهمه           حال و هوای بغض گلدونو

دارم فراری میشم از دیروز          وقتی همیشه دردسر سازه

تقویم های گنگ امروزی             فردای رویاهامو میسازه

حالم بده مثل غروبی که            میبنده گاهی راه خورشیدو

بوی غرورِ مرده میپاشه              تو سرنوشتم تخم تردیدو

با من تماشایی تره دنیا              با این منی که ساکت و سرده

توک میزنه آروم به تاریکی           میره و دیگه برنمیگرده