این شعررا برای تو می گویم

 

*غزل*-۱

 

خورشید رو به روی من و دست های تو

این شعر ناسروده عزیزم برای تو

قلبی که عاشقانه تر از پیش می تپید

بغضی که باز مانده میان صدای تو

امشب دوباره حال و هوایم نگفتنی است

خود را شروع می کنم از ابتدای تو

دارد دلم برای شما تنگ می شود

دلتنگ آسمانی حال و هوای تو

در انتهای این غزل اقرار می کنم

شاعر شدم که شعر بگویم برای تو

                                                                خرداد۸۲

                                                       

*غزل*-۲

 

قلبی که در میان عطش تاب می خورد

از چشمه ی نگاه شما آب می خورد

یک دست روی خشکی شب موج می زند

بر شانه های تب زده ی خواب می خورد

سرشار از سکوت و جنون-مرگ و زندگی

گل می کنید و طعنه به مهتاب می خورد

رنگین کمان چشم تو و اشک های من

آرام روی پنجره ی قاب می خورد

مثل همیشه وقت خداحافظی و باز

قلبی که در میان عطش تاب می خورد

 

                                                                       اردیبهشت ۸۴

                                                      از کتاب تکیه کن فقط به چشمهای خودت

                                                                                                سمانه مصدق(پروانه)

 

                                                                         با تشکر از حضور شما عزیزان

سنگ بودن چقدر شیرینه

 

 باتشکر از حضور همه ی عزیزانی که قدم رنجه میکنند.

قشنگه.

آدم دلش بگیره به یکی زنگ بزنه.دلش نیاد لبخند نزنه بگه دلم گرفته

 

توو گلوی ترانه می پیچه

بغض شب گریه های پنهونی

دل به راه صدات می مونم

باز با خنده های بارونی

 

شیطنت توو نگات می رقصه

توو دلم صد هزار آشوبه

یه دروغ قشنگه روو لبهام

مثل هر روز حال من خوبه

 

قرص و محکم نشسته روی زمین

همون آتشفشان خاموشم

کوه با درد کوه می مونه

خستگیتو بزار روو دوشم

 

کودکی کن بخند تا نکنه

پیش تو مشت خندهام واشه

گره ی کور زنده بودن من

روی پیشوونی تو پیدا شه

 

سنگ میشم که نشکنی هرگز

سنگ بودن چقدر شیرینه

بی قرار قرار دلتنگیت

سهمم از زندگیه تو -اینه

 

پری از حس خوب تازه شدن

پری از اشتیاق می دونم

سر میزارم روو شوونه های خودم

با صدای تو شعر می خونم