پروانه

 باتشکر از حضور همه ی عزیزانی که قدم رنجه میکنند.

قشنگه.

آدم دلش بگیره به یکی زنگ بزنه.دلش نیاد لبخند نزنه بگه دلم گرفته

توو گلوی ترانه می پیچه

بغض شب گریه های پنهونی

دل به راه صدات می مونم

باز با خنده های بارونی

شیطنت توو نگات می رقصه

توو دلم صد هزار آشوبه

یه دروغ قشنگه روو لبهام

مثل هر روز حال من خوبه

قرص و محکم نشسته روی زمین

همون آتشفشان خاموشم

کوه با درد کوه می مونه

خستگیتو بزار روو دوشم

کودکی کن بخند تا نکنه

پیش تو مشت خندهام واشه

گره ی کور زنده بودن من

روی پیشوونی تو پیدا شه

سنگ میشم که نشکنی هرگز

سنگ بودن چقدر شیرینه

بی قرار قرار دلتنگیت

سهمم از زندگیه تو -اینه

پری از حس خوب تازه شدن

پری از اشتیاق می دونم

سر میزارم روو شوونه های خودم

با صدای تو شعر می خونم